มาแล้ว มาแล้ว

ไม่ได้อัพไดมาเป็นชาติเลย มีคนทวงยิกๆแล้วอ่ะ
ที่จริงก็ได้โน้ตบุ๊คคืนมาจากน้องตั้งแต่ก่อนสงกรานต์
แต่ว่าพอดีช่วงสงกรานต์เราทำงานยาว 7 วันรวด
เลยหมดสภาพไปเสียก่อน ไม่มีแรงทำอย่างอื่น
เพิ่งได้หยุดก็เมื่อคืนนี้เอง
พอหยุดก็นอนยาวเลยค่ะ เกิน 12 ชั่วโมงอีกนะ

ช่วงที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไรมาก มีแต่งาน งาน งาน
เพราะเพื่อนๆหยุดสงกรานต์กันหมดเลย
เรากะว่าไหนๆก็จะไปแล้ว ก็อยู่โยงให้แล้วกัน
เล่นเอาเหนื่อยไปเหมือนกัน
สงกรานต์ก็ไม่ได้ออกไปไหนกะเค้าเลย
กลับถึงบ้านก็นอน ถึงจะหลับบ้างไม่หลับบ้างก็ไม่อยากไปไหน
เปียกน่ะไม่ค่อยกลัว แต่กลัวโดนสาดน้ำตอนขี่รถ
เรายิ่งขี่เก่งๆอยู่ด้วย สาดมาแรงๆล่ะก็ล้มแน่ๆ

วันเสาร์นี้ก็จะเป็นวันทำงานคืนสุดท้ายของเราแล้ว
เฮ้อ ใจหายเหมือนกันนะ
เราก็อยู่ภูเก็ตมาหลายปีแล้ว เคยชินกันที่นี่
กลับไปบ้านคงต้องไปปรับตัวอีกหลายอย่างเลยล่ะ
ทั้งๆที่เป็นบ้านเราแท้ๆ แต่กลับรู้สึกหวั่นๆยังไงก็ไม่รู้อ่ะ
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เก็บของเลย ยกเว้นหนังสือที่ลงลังเกือบหมดแล้ว
กะว่าพอออกจากงานค่อยเก็บทีเดียวให้เสร็จน่ะ
จะได้เก็บทุกอย่างให้เหลือแค่ของที่จำเป็นจริงๆ
แล้วก็จะได้ส่งไปทีเดียวด้วย เพราะรถพ่อคงใส่ได้นิดหน่อยเท่านั้นล่ะ
ยังกะว่าตัวเราเองอาจจะนั่งรถทัวร์กลับเลย
อาจจะสบายกว่านั่งขดไปในรถพ่อก็ได้ 555

เมื่อวันก่อนไปกินโออิชิบุฟเฟท์มาด้วยล่ะ
รู้สึกว่าอร่อยน้อยลง ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า
แถมท้องเสียอีกต่างหาก
จำได้ว่าครั้งก่อนไปกินก็ท้องเสีย
ทั้งๆที่ไม่ได้กินอะไรดิบๆเลยด้วยซ้ำ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
สงสัยดวงจะไม่ถูกกัน
แถมตอนไปฝนก็ตกหนักมาก
นี่ถ้าน้องอีกคนไม่อยากกินสุดๆ คงขอนอนอยู่บ้านดีกว่า
แต่นี่เค้าอุตสาห์ฝ่าฝนมารับ เราเลยฝ่าฝนไปกะเค้าด้วย
ขากลับนี่ต่างกันราวฟ้ากะดินเลย
แดดร้อนมากๆ ทั้งที่ไปนั่งกินไม่ถึงสองชั่วโมง
บนถนนไม่มีร่องรอยน้ำแม้แต่นิดเดียว
เรากะน้องเลยได้แต่มองหน้ากันทำตาปริบๆ
อากาศเปลี่ยนแปลงรวดเร็วสุดๆ โชคดีนะที่ไม่เป็นไข้ไปซะก่อน