ได้งานแล้ว

สองวันนี้เหนื่อยจัง เหนื่อยกะการขึ้นรถเมล์

ใครจะว่ากระแดะก็เหอะ แต่มันไม่ชินจริงๆนะ

ก็ไปอยุู่ภูเก็ต มันไม่มีรถเมล์ให้โหนแบบนี้นี่นา

ขี่มอเตอร์ไซด์เอง ถึงจะขี่ช้าๆแบบเรา แต่ก็ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้

เมื่อวานเย็นนัดกินข้าวกะอ.ปุ้มกะพลอยแถวราชดำริ

ฝนเริ่มลงตั้งแต่ออกจากบ้านเลยค่ะ ยังดีที่รถไม่ติดเท่าไหร่

ไปเจอพลอยก่อนแล้วค่อยไปเจออาจารย์ที่ร้านพร้อมกัน

ที่จริงงานนี้พลอยนัดกะอาจารย์เพราะมีเอกสารให้ช่วยเซ็น

แต่เราขอมาแจมซะดื้อๆ 555

แล้วก็ได้เรื่องค่ะ เพราะอาจารย์เสนองานให้ทำซะงั้น

แบบว่าไหนๆก็มาแล้ว รับจ็อบไปเลยล่ะกัน

เราก็ใจง่ายตกลงทันที ดีกว่าอยู่ว่างๆหรือเรียนอย่างเดียว

เราก็อยากจะหางานอยู่ด้วย เพื่อเพิ่มรายได้ อิอิ

(พลอยบอกว่าอาจารย์กะแฟนมีโปรเจ็คเยอะ ไม่ต้องห่วง

มีงานมาให้ทำเรื่อยๆเลยล่ะ ก็จะได้รู้จักคนเยอะ มีอะไรน่าสนใจตลอด)

งานก็ประมาณพวกงานเอกสาร ส่งเมล์ โทรศัพท์ตามงาน

ซึ่งก็จะไปช่วยน้องอีกคนที่ดูตรงนี้อยู่อีกที

วันนี้ก็เลยเข้าไปคุยงานกะอาจารย์อีกรอบ

แล้วก็ได้เจอน้องแอมคนที่จะทำงานด้วย

คงต้องให้น้องสอนงานอีกเยอะเลยเรา

เพราะน้องเค้าคลุกคลีมาตั้งแต่ต้น แถมก็ทำงานสายงานประมาณนี้อยู่แล้ว

รายละเอียดอื่นๆของงานนี้ขอละไว้ก่อนนะ

แบบว่าเรายังต้องเก็บข้อมูลแล้วก็เรียนรู้อีกมากเลย

อีกงานที่่ได้มาด้วยคือ คิดคำถามประกอบนิทาน

ประมาณว่าอาจารย์มีโปรเจ็คทำนิทานลงซีดีแจก

แล้วก็มาคิดคำถามท้ายเรื่อง เป็นแบบฝึกหัดให้เด็กๆทำ

ของถนัดอยู่แล้ว เรื่องนิทานเนี่ยะ

จะแก่ขนาดไหน เราก็ยังชอบอ่านอยู่ อิอิ

วันนี้ก็เลยได้นิทานมาอ่านเป็นตั้งเลยค่ะ

แต่ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่ มัวแต่ขี้เกียจอยู่

ขอกลับไปเรื่องรถเมล์อีกทีนะ

ก็เมื่อวานนี้ขากลับ มาต่อรถที่อนุสาวรีย์ชัย ดันไม่มีรถเลยน่ะสิ

รออยู่นานมาก ตอนแรกว่าจะขึ้นทางด่วนแล้วค่อยมาต่อ

สุดท้ายก็ต้องนั่งรถธรรมดายาวจากอนุสาวรีย์มาถึงนนท์

กว่าจะมาถึงบ้านได้ นั่งจนเมื่อยก้นเลย

วันนี้ตอนไปหาอาจารย์ก็อีกแหล่ะ

ยืนยาวเกินครึ่งทางถึงจะได้นั่ง เล่นเอาหมดแรงอยู่เหมือนกันนะเนี่ยะ

ต้องบอกว่า

"ความสามารถในการโหนรถเมล์ลดลงค่ะ"

หวังว่าคงจะปรับตัวให้ชินได้โดยเร็ว ไม่งั้น ตายแน่ๆ T-T